Weer naar Utrecht

'Trein Vuur Dageraad' -het nieuw project van Spinvis- bracht ons weer eens lekker naar Utrecht!

Logeren doen we in de Strowis, gezellig en aangenaam, centraal gelegen, maar de kamers aan de straatkant slapen moeilijk en de kopkussens zijn heeeeeel dik!

 

Aan het einde van de straat: 'De Industrie' en Gys en kraakblauwe lucht.

 

Eten doen we in Gys, waar je ondermeer kan kiezen voor 'kapsalon' en waar Kek toch maar de wortel-quinoaburger neemt. Alles is er bio.

Meer eten doen we gezellig in de Strowis, wat we afhaalden in de  Soy.

De bestelling wordt met de moderne hulpmiddelen vanop een bankje aan het water opgenomen en doorgeven.

Margot en Lien gaan afhalen, Quinten en Kek gaan bier kopen in de EkoPlaza in de Zadelstraat en alvast borden wassen in de Strowis.

 

 

We eten op straat lekkers van 't Koffieboontje en van Margot

 

Op de terugweg eten in de Drunense duinen het lunchpakket dat we meenamen van thuis.

 

We gaan in De Kom in Nieuwegein luisteren naar de theatervoorstelling Trein Vuur Dageraad. De verwachtingen zijn hoog gespannen...

 

Niet helemaal nieuw, niet helemaal zoals het vroeger was, want zonder Cor en Julius en mét Merel en Diede, met mooie nieuwe nummers en goeie arrangementen, maar ook met heel lange nummers... We krijgen niet echt duiding bij de titel van de voorstelling maar het publiek is heel enthousiast. De projectie op de achtergrond is eerder storend.

Kek begrijpt niet dat de zaag elk concert weer moet opgevoerd worden, en besluit achteraf dat ze nu wel even verzadigd is van Spinvis.

Sommige nieuwe liedjes wil ze wel nog eens horen!

Veel te zien in Utrecht, ook op onverwachte plekken:

Monopoly en Cluedo

 

 

Nijntje en zijn vader

 

 

 

Grachten en steegjes

 

   

Rariteiten

De UFO op het dak van 'de inktpot' is een kunstwerk met een diameter van 12m, ontworpen door Marc Ruygrok.

Hij staat, of hangt, er al sinds 1999!

 

Iedere zaterdag wordt ter plekke een letter uitgehouwen. Letters vormen woorden en zinnen en een eindeloos gedicht.

Dit is het eerste deeltje van het gedicht:

"Je zult ergens moeten beginnen om het verleden een plaats te geven, het heden doet er steeds minder toe. Hoe verder je bent, hoe beter. Ga maar door nu,"

Het begin van het gedicht is te vinden op de Oudegracht, bij de Smeebrug.

 

Maria's zodenbank in het Pandhof Sinte Marie is niet direct bedoeld om op te zitten.

Het Pandhof is een uitermate verzorgd botanisch tuintje, met een oeroude meidoorn.

We zitten op bankjes

 

 

We doen wat winkels

 

 

 

En vinden het zalig om zo in een stad rond te dwalen, zeker op zondagvoormiddag wanneer heel Utrecht nog slaapt.

Utrecht heeft trouwens al even een circulatieplan en de stad is allesbehalve dood en uitgestorven!

Jaaroverzicht 2015

Het is de tijd van jaaroverzichten, ze duiken overal op.

En du-hus maken we hier ook een lijstje.

Ondanks het feit dat er doorheen Kek haar 2015 een afschuwelijk dikke, rode draad van dokters, specialisten, kinesisten, therapeuten, behandelingen, onderzoeken, medicatie en achteruitgang loopt, zijn er ook echte toppers om te koesteren! 

Zo was het een jaar lang genieten van veel momenten met familie en vrienden.

En om een beetje chronologisch te blijven, zoals het hoort in overzichten, beginnen we bij Camille Claudel in Roubaix.

Het uitzonderlijke van Camille Claudel wordt weer eens bevestigd in La Piscine, een museum dat een uitstap zeker waard is.

Het ligt net binnen Frankrijk.

Kek ontdekt Stockholm, met zijn Fotografiska, de kunstige metrostations, de tentoonstelling 'Louise Bourgeois' in het Moderna Museet, Anna in Lappis en nog veel meer...

In Parijs maakt het heropende Picassomuseum indruk, evenals het Musée Marmottan.

En verder herinnert Kek zich graag:

Het kamperen in zwoel Arnhem, ter ere van Spinvis (papapa-papapa-papapa-paaa-papa-papa-papaa),

Watou, ondanks het caravanpark van de suppoosten, 

TAZ in Oostende en MA in Brugge,

Drie weken nazomer in De Harie,

De kanon Pokajanen van Pårt in het Marca in Etikhove,

De Klimaatmars en de zee in Oostende,

Lotte en de jongens tijdens de logeerpartij bij de badkamerverbouwing,

En buiten klassement:  

Bomma die meezingt met 'Gaudeamus igitur' op het feestje voor haar 90ste verjaardag! 

Dat moet zowat het meest ontroerende persoonlijke moment van 2015 geweest zijn.

Dat dit maar enkele, heel persoonlijke lichtpuntjes zijn in een jaar met wereldschokkende gebeurtenissen zoals vliegtuigcrashes, terreuraanslagen, de vluchtelingenstroom, de achteruitgang van het milieu, ... weze duidelijk.

Maar, even terugblikken doet deugd!

En zoals Kek zich uit haar jeugd enkel en alleen witte Kersten herinnert, zo wil ze ook vooral de goeie ervaringen onthouden.

Wat 2016 brengt blijft onvoorspelbaar.

Dat zal zowel op persoonlijk als minder persoonlijk vlak zo zijn.

Er kwam alvast een beer in Kek haar kachel wonen

en een nieuwsgierig meisje aan de muur.

We kunnen er aan beginnen, aan 2016!

De 24u van Tentstock ...

Of hoe 3 Belgen met 'een schattig accent' zich voor Spinvis tussen een kleine duizend Hollanders waagden.

De hitte op het terrein van Tentstock in Arnhem was niet te harden. 

Er mocht GEEN eten of drinken binnengebracht worden en de catering ter plekke was grensverleggend.

Pakistanen rolden er deegballen in hun autokoffer en er werden groenten en falafel zongefrituurd.

Een moeilijke eetkeuze ...

Vanaf 17u konden we vettige gazpacho krijgen, was er een hamburgerkraam en een saladbar.

Het grootste deel van de namiddag brachten we door in de beschaduwde leeshoek. 

Qui op zijn hoge zit, Lien en Kek in het hemelbed.

Of lezend of suffend in de hangmatten...

En toen werd het avond en iets frisser.

We gaven de Koppensnellers een kans. 

Schattige kinderdansjes en heftige ouders waren ons deel!

Daarna was het wachten op Spinvis.

Van de zijkant van de bühne hadden Qui en Kek een goed zicht, ook op Lien die op de eerste rij met heel haar ziel stond mee te zingen!

Lien had een vegan-Lien-pizza bij uit de pizzeria van op het terrein. 

Na het optreden haalden we er nog een!

Reis ver, lach hard, denk na ...

Keer terug!

Het beste aan Spinvis blijft Kek het plezier en het vuur van de muzikanten vinden!

Uitgerekend in de warmste nacht ooit - vlgs onze weerman Frank - lagen we na afloop van het concert met zijn drieën in een 2-3 persoons iglotentje wakker te wezen van zeer diverse soorten burengeluid!

Het synchroon draaien hadden we beter op voorhand geoefend.

Toen we 's ochtends onze tent aan het inpakken waren zei een buur:

'Oh, gaan jullie al weg? Vinden jullie het niet leuk?'

We hadden (gelukkig) andere plannen!

Over blauw, en de zee

Op de trein naar Oostende bedacht Kek dat er veel soorten blauw zijn naast het donkerblauw schooluniformblauw uit een ver verleden.

40 jaar geleden wisten alleen de Grauwe Zusters wanneer het blauw precies donkerblauw genoeg was.

Kek had zich in veel tinten blauw getooid om naar Oostende te gaan.

Blauwen waar allicht geen naam voor bestaat en die soms op 't randje van groen zijn, 

wat dan zelf soms weer heel dicht bij geel ligt. 

(Er zijn ook veel soorten groen, heel veel)

(Misschien zijn er, gezien alle groenigheid van planten wel meer soorten groen dan soorten blauw)

'Blauw staat je zo goed ... ' zingt Spinvis ergens in een liedje.

En zo was Kek, de grote deserteur van het Spinvisconcert in de Gentse Voorruit, 

toch nog een beetje bij de les!

Er bestaan mooie namen voor blauw: 

Venetiaans blauw, ijsblauw, nachtblauw, Smurfenblauw, koningsblauw, ...

Vreemd is een tentoonstelling met als bindmiddel 'de zee'. 

Maar zijnde liefhebber van de zee, en van Oostende en zijnde fan van Jan Hoet, gingen we naar MuZee voor 'Salut d'honneur Jan Hoet'.

Veel blauw op de tentoonstelling

Een stormachtige zee, met dikke klotters verf: La vague van Courbet is een werk dat Hoet nog zelf geselecteerd heeft.

Er naast hangt het schilderij Mer Montée van Thierry De Cordier. 

De Cordier blijft verbazen. Erg aansprekend is dit werk.

Vermits er geen foto's mochten gemaakt worden, en de suppoosten te oplettend waren, moest het geniepig gebeuren. Kwaliteit is wat minder.

De Turner van de tentoonstelling fotograferen was er helemaal niet bij!

La gardienne des vaches van Maurice Denis, 1903, hing in een achterafhoekje.

Kek vond het wel mooi.

Evenals Katvrouw aan zee van Anne-Mie Van Kerckhoven

Verder in het museum en los van de tentoonstelling, een reeks werken 

Belgian blues van Thomas Schütte. 

Je kon er zowaar bij gaan zitten...

De echte zee is vaak een boeiender kunstwerk dan werken over de zee.

Net als veel soorten blauw zijn er ook veel soorten zee: van bijna rimpelloos tot oorverdovend,

grijsblauw en blauwgrijs, grauw onder een dikke wolkenlucht, ...

 Altar van Kris Martin vestigt er ook de aandacht op: je kunt er elke dag een foto komen maken, er zullen geen twee dezelfde bij zijn.

Er is dus ook een buitenluik aan de tentoonstelling, met werken verspreid over Oostende.

Bijvoorbeeld in het Leopoldpark en in de Grote Post.

Alleen heeft de organisatie geen plannetje voorzien waarmee je makkelijk van de ene naar de andere lokatie kunt ...

Wel folders, een krantje, een te betalen wandelgids

Dus voor wie nog naar Oostende trekt voor 'Salut d'honneur Jan Hoet': hier is een plannetje!