Alles gaat voorbij

De zomer was weer mooi,

en goed gevuld ook,

met geweldige uitstappen in eigen land of net over de grens.

Opeens is hij dan echt wel voorbij, het is bijna niet te vatten.

Voor Kek begon deze zomer met een uitje naar Utrecht, 
met de fantastische Mr E, maar zonder Soy.

Daarna kwam Eu voor wat Heures Musicales met Monsieur Menuge.

We waren weer present in Watou voor een mooie dosis kunst en poëzie, al was het een paar dagen zonder kleren...

Voor Abramovic gingen we naar Bonn, het was er heet!

We pikten op een geweldige locatie in Oostende ook nog een voorstelling ‘Chasse Patate’ van Studio Orka mee.

En voor het MA-festival logeerden we vier dagen in Brugge.

En dan was het tijd voor de Harie: 

21 keer slapen voor Viktor, Miel en Lotte 

-het werden er uiteindelijk 18, maar Miel was toen gelukkig de tel al kwijt-  

en 28 keer slapen voor Kek. 

Het was in elk geval weer ongelooflijk snel voorbij.

Met de vierde wandelzoektocht van de wandelknooppunten kunnen we het vakantiegevoel nog even rekken.

We moeten er echt wel terug ‘inkomen’, maar al gauw hebben we beet!

Er zijn mooie plekken, daar bij de Molse meren, maar het lawaai van het verkeer is bijna nooit weg!

Gelukkig maken de boten geen geluid...

Het mooiste stuk is rond en door de Maat, het reservaat van Natuurpunt.

De Kikkerpoel met heel lage waterstand en langs de oevers zonnedauw!

We zien wel dat de herfst in aantocht is...

Zwavelzwam

Ruitjesbovist

Zwerminktzwammetjes

Herfsttijloos, met zijn drie stijlen en zes meeldraden

We vinden uiteindelijk 10 van de 12 foto’s, en vinden het spijtig dat foto 1 niet meer ‘meedeed’ omwille van sabotage.

Dankzij de handige kaartjes van Natuurpunt hadden we nochtans snel door waar we die foto 1 moesten zoeken...

En dan roept de plicht: 

de verwilderde tuin,

de auto naar de garage, 

bergen was van aan zee, 

bergen post, 

terug naar de muziekschool, 

terug op bezoek bij de oude vrouwen, 

...

Gelukkig is er nog Odegand om naar uit te zien, en een weekendje Oostende voor Crystal Ship!

En Kek kijkt uit naar de terug-naar-school verhalen van Viktor, Emiel en Lotte...

Op zoek naar onze nummer 12!

We doen opnieuw de wandelzoektocht 3 in een ultieme poging om de ontbrekende foto te vinden. Kalmthout is nu eenmaal makkelijker bereikbaar vanuit onze stek dan Geraardsbergen of Dranouter.

Het is opvallend hoe het gebied veranderd is op 6 weken tijd...

Vreemde schotelvormige graspollen in de zandvlakte

De kwakende kikkers laten zich niet zien en amper horen

De eendjes zijn groot geworden

En zo'n ven ziet er compleet anders uit onder een wolkenhemel

Er zitten bangelijke beestjes in het Stappersven

De dopheide bloeit

We vinden zonnedauw aan het Putse Moer

En een mierenhoop

En nummer 12?

We hebben uiteindelijk wel een idee waar we zo ongeveer moeten naar uitkijken, maar vinden het niet. Het idee kwam een beetje te laat...

Op de valreep treffen we andere zoekers die al voor de derde keer hun nummer 12 willen vinden.

We ruilen, maar helemaal bevredigend is het natuurlijk niet op deze manier.

Eindigheid ...

Aan alles komt een eind, of het nu leuk, minder leuk of net heel vervelend is.

Zo komt ook een eind aan vier weken Harie, vier weken vakantie aan zee.

't Is niet dat Kek geen zin heeft om naar huis te gaan, maar ze zal de zee missen!

De ruimte op het strand, met alleen het geluid van wind en zee, de on-eindigheid van de zee ...

Het zwemmen in zee is dagelijkse kost.

Met een kwakkelweertje begin september is het Oostduinkerkse strand nog leger en oneindiger dan anders.

Zalige strandwandelingen doen we,

en ook andere wandelingen, want er moet getraind voor de Refugee walk!

Kek heeft zelfs speciaal de app van de wandelknooppunten geïnstalleerd op haar i-pad!

Een aanrader is het, die app, en de Westkust mag er wezen als wandelgebied: nagenoeg oneindige combinatiemogelijkheden!

We wandelen in het Hannecartbos, de Doornpanne, de Schipgatduinen, de Houtsaegerduinen, de Noordduinen, de Oosthoekduinen, het Calmeynbos, De Westhoek.

We zien ezels,

zandbijen,

een kerkhof,

rupsen van de Bastaardsatijnvlinder,

een specht in de Harie-tuin,

drie merels, nog niet geveld door het usutu-virus.

Als laatste wandeling 'doet' Kek de IJzermonding.

Met de overzet gaat het in Nieuwpoort naar de oosteroever en vandaar langs enkele knooppunten (6/77/3/1/99/88), om dan te tram terug naar Oostduinkerke te nemen.

Er zijn verschillende kijkhutten en een verrekijker was wenselijk geweest, want van de vele vogels in het gebied heeft Kek er geen een van nabij gezien!

We leren bij!

 Dat je bij Sassy's nog een extra pizza kan kiezen als dessert, en die nog met gemak opkrijgen ook,

 dat de Zeepaddenstoel een kwal is zonder tentakels en dus niet 'steekt',

dat op duindoornstruiken rupsen van de Bastaardsatijnvlinder voorkomen. Momenteel zijn het minirupsjes, maar in het voorjaar worden ze groter en daarna vlinder!

Dat ze in hun cocon overwinteren, maar hoe ze daar niet bevriezen kan Kek niet bedenken.

We steken ook nog wat cultuur op met Cabin-art in Sint-Idesbald.

Zoals bij vorige edities zijn er maar weinig werken die kunnen bekoren, maar het blijft een leuk initiatief!

We bezoeken Mémé in de Plataan en ze wil persé doodsprentjes kijken.

Dat stemt tot nadenken...

En Kek denkt veel na

Over het leven

Over Snor

(Hij zit gewoon in Kek en aan zee is alles herinnering aan hem)

Over leven zonder Snor

Over de eindigheid van het leven

En wat er bij dat levenseinde allemaal fout gaat 

In instellingen en elders ...

Maar toch zijn ze er, zij die de wil van de stervende ernstig nemen!

Lees bvb dit!

En Harie, onze kat die genoemd was naar haar vindplaats de Harie, is niet meer.

Ze was oud, ziek en slap, en is stilletjes weggegaan om ergens dood te gaan, zoals poezen doen!