California

California
Limantour beach, Point Reyes
Posts tonen met het label Yucatan. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Yucatan. Alle posts tonen

zondag 5 oktober 2014

Even bijkomen, en terug stenen

Om tussen alle ruïnes door even iets anders te doen, hadden we twee nachten aan de lagune van Bacalar gereserveerd bij Villas Ecotucan. 
Villas Ecotucan zijn een alternatief en ecologisch logies. We sliepen er in cabins die geheel op zonne-energie draaien, zonder airco, zonder ramen en met muskietennetten boven bed. Wifi was er enkel in het hoofdgebouw, en het was zo traag dat het eigenlijk niet te gebruiken viel.
We deden er niet veel meer dan naar de lagune wandelen, daar op de steiger zitten, lezen en zwemmen, en heel lekker (vegetarisch) eten.
's Avonds werden we in slaap gezongen door cicaden, 's morgens gewekt door vogelgeroep.

Onze cabin


De steiger naar 'onze' plek: door het regenseizoen waren we nagenoeg de enige gasten


Zicht op de lagune met het woelige water en de speciale kleurschakering


Afkoelen


Onze trouwe vriend en de ellendige ligstoelen


En dit alles hebben we geruild voor Tulum pueblo, een ellendig toeristisch nest.
Een typisch huisje in een achterafstraatje, met voertuigen voor de deur.


De reisgids zei 
'wie naar Yucatan gaat, mag Tulum niet overslaan' 
maar een beetje verder ook 
'het is één van de meest bezochte Mayavindplaatsen van Yucatan'.
We hebben het ondertussen ondervonden...
De hoofdstraat is een en al souvernirwinkel en restaurant.

Over ons logies, possada Giana, geen slecht woord: superruime kamer, heel mooie badkamer... de eigenaresse is Italiaanse, en dat zie je aan de inrichting.
Drie deuren te vergrendelen bij het weggaan en terug aankomen, blijkt 'nodig'.
We zijn de enige gasten.

De Mayanederzetting ligt bij de zee. Ze is ommuurd en heeft vier goed bewaarde hoektorens.
 Ze kijkt uit over de Caraibische zee.
Deze nederzetting was volledig ingericht voor religieuze en ceremoniële activiteiten.
 De gewone mensen woonden buiten de muren in hutten.
Een van de goden, die ook een tempel kreeg, is de 'omlaag stormende god' of El Dios Descendiente.
Maya's vereerden deze bijengod, omdat ze honing in een bewustzijnsverruimende drank gebruikten.


Een van de doorgangen door de muur


Het paleis, met bovenop een viertal Iguana's


Het Castillo, met uitzicht over de zee


Het schildpaddenstrandje


Geen schildpad was er te zien, wel met kippengaas beschermde legplaatsen.

De cenote met nog maar een klein beetje water, een blauwe krab en 
een Black Iguana, Ctenosaura similis


Die Iguana's grazen gewoon op de veldjes tussen de ruïnes.

Zicht op de Castillo, met beneden de verkoeling in de Caraibische zee
Op de site is het sinds kort verboden om op de bouwsels te klimmen. Als compensatie hebben de uitbaters een trap naar zee voorzien, waar zeer gretig gebruik van gemaakt wordt.


Wij konden het ook niet laten om even te gaan afkoelen ... 
En daarna terug opwarmen bij de klim naar boven!





maandag 29 september 2014

Campeche ... Keverstad!

Het aantal kevers in Yucatan is groot, dat hadden we al opgemerkt.
Het aantal kevers in Campeche is bizar.
 Alleen al in Calle 55 hebben we er meer dan 10 gespot. Ze zijn meestal nogal wrakkig, 



en het interieur is al helemaal bedroevend, 


maar blijkbaar rijden ze nog steeds en met veel volk in...


In Calle 59 was een mooie beeldententoonstelling! 
Leonora Carrington (1917-2011) was een Mexicaans kunstenaar en schrijver. 
Ze hield zich vooral bezig met surrealistische kunst.

 


Ik moet door die snavels een beetje aan Roland Devolder denken! 

We bezochten de erg kleine Botanische Tuin. En de eerste plant die ik zie ... Mala madre. 
Als ze zo beginnen!


Zondag is niet de beste dag om Campeche te bezoeken. Alles is toe.
Op zoek naar het enige veggie restaurant kwam ik in een winkeltje dat wel open was.
 Bleek daar ook het restaurant Atrapasuenos te zijn. Gesloten op zondag...
Maar na een klapke met de mevrouw kon ze ons toch een lunch maken. 
Daar heeft ze ongeveer drie kwartier over gedaan, maar 't heeft meer dan gesmaakt!


Onder op de menu lees je CREEPS: vertaling van crepas.
Dit is de mevrouw die zo vriendelijk was om speciaal voor ons een lunch klaar te maken!


Bovendien heb ik ook nog heel wat moois gekocht in het winkeltje tegen zeer betaalbare prijs.

Mijn eerste voetenfoto in Mexico, de eerste trouwens met mijn nieuwe TEVA'S


En verder voelden we ons ook wel 'verplicht' om wat gebouwen te bezoeken zoals de kathedraal.
Dat Campeche op de werelderfgoedlijst staat, begrijp ik niet zo best...
De huizen zijn in nagenoeg alle straten kleurig geverfd, dat is mooi,
de stad is nog een stukje ommuurd, er zijn nog een aantal Spaans koloniale gebouwen,
maar verder...


En ja, we gingen met de bus! Ook een belevenis: gammele bus over hobbelige wegen...



zondag 28 september 2014

Uxmal

Op weg van Izamal naar Campêche deden we een 'klein' omwegske naar Uxmal!
Zeer mooie site, geen storende verkoopstalletjes op de site, weinig volk!
De meeste bouwsels mochten zelfs beklommen worden: 
een heel spannende onderneming, vooral de afdaling.
Het pronkstuk: de ovalen piramide.


Als je dit vergelijkt met de armtierige dorpjes waar wij doorgereden zijn, vol onaffe en half ingezakte maar nog bewoonde krotten, dan is er van de Maya-genen niet veel overgebleven.
Ze kunnen wel nog serieuze piramiden bouwen op hun fietsen en bakfietsen. 
Naast de brommertjes en de fietsen verplaatst bijna iedereen zich hier per bakfiets.
Ze worden letterlijk voor alles gebruikt, soms zitten er hele families in de bak. 
Deze hier is een 'winkeltje'


Mooie versieringen op 'het klooster'



Waarom de 'olifantenslurfen' hier anders georiënteerd zijn dan in Chichen Itzá moet ik nog uitzoeken.


Het duiventil...
Erachter begint de wildernis.



De klim op de grote piramide!


En boven werden we beloond met alweer mooie versieringen.
Viktor zou hier nogal geïnspireerd worden...



En een prachtig uitzicht op de duiventil en het achterland!


Deze makker is gelukkig dood ...


Hele kleine miertjes bouwen hier mooie toegangen tot hun nest.



zaterdag 27 september 2014

Izamal, een oude Maya-nederzetting

Stenen, stenen, en nog stenen...
Kan ook niet anders, want in een ver verleden was Izamal het centrum voor de verering van Itzamná, de oppergod van de Maya's en van Kinich-kakmó, de zonnegod.

Een deel van de Maya- bouwsels werd door Spaanse kolonisten gebruikt om een gigantisch Franciscaner klooster op te trekken. De dikte van de muren is ongehoord.


De binnenkoer alleen al is 8000 m² groot.
Bij het klooster staan koetsen met magere opgedirkte paardjes klaar om bezoekers naar de overblijfselen van 3 van de origineel 12 piramides te brengen. 
Wij gingen natuurlijk te voet.


Kinich-Kakmó is volgens één gids de grootste piramide van Yucatan, volgens een andere gids de derde grootse. In elk geval is het grondoppervlak groter dan dat van de piramide van Chichen-Itza.
Dit is de basis, tenminste een deel van één kant van de basis.


Langs een kant kon je naar boven klimmen, en bovenop stond nog een tweede piramide!


Na de beklimming: een poseerfoto!


Zelfs ons hotel is deels op een piramidebasis gebouwd. Dat is nog te zien aan de hoger gelegen tuin! 
Dit is een zicht vanuit de binnentuin!


Ook veel van de geel geverfde huizen gebruikten duidelijk stenen van Maya origine! 
Zou een kind dat in Izamal opgroeide en pas na jaren in een andere stad kwam, raar opkijken dat huizen niet altijd en overal geel zijn geverfd?


We aten,heel toepasselijk, in restaurant Kinich, alwaar ik alles van de kaart at waar geen vlees in zat.



In dit schattig winkeltje, Carma tienda, met verkopers die bijzonder trots waren op hun organische producten, proefde ik vanalles: honing, tamarindepasta, caramel, ... 


En ik was blij dat ze yoghurt hadden, crunoa en bananenbrood! 
Dat was dan ineens ons avondmaal, met nog een lading fruit...