Baliestraat, Brugge

Nu we niet meer in de Brugse Carmel kunnen logeren en toch een aantal concerten op het MA-festival willen horen, kiezen we voor 'een Airbnb' in de Baliestraat!

Het is een verzorgd en comfortabel huisje met parkeergelegenheid, een mini terrasje en een driftig haantje bij de buren.

We zijn er echt 'op ons gemak', maar we zijn er niet veel.

De weg erheen kennen we de eerste avond al als ons broekzak!

Heen en terug naar de Lumière,

heen en terug naar de Republiek om te eten,

heen en terug naar het Concertgebouw.

In de binnenplaats van de Republiek is het goed zitten om iets te drinken, maar hun eten kan niet echt overtuigen.

Speciaal is daar momenteel zeker de Vegan pop-upbakkerij: Chez Mariette.

De eerste avond hebben we ons eerste concert pas om 22:15!

Het ensemble Nevermind, met Jean Rondeau die in 2012 de wedstrijd clavecimbel van het Ma-festival won, speelt liedjes van de ooit galante feesten in het ooit barokke Frankrijk.

Zeer hoog niveau, die jonge muzikanten!

Op onze tweede dag hebben we tickets voor twee concerten in Lissewege!

Het eerste, om 11u, in de Ter Doest schuur is Scattered Rhymes door het Frank Vaganée Trio, Zefiro Torna met sopraan Annelies Van Gramberen.

Annelies heeft een geweldig inlevingsvermogen voor de gezangen uit Petrarca's ode voor zijn muze, Laura.

De mix van oude muziek en jazz valt bij Kek zeker in de smaak.

Ze geraakt ook niet uitgekeken op Annelies: fantastische  zangeres én actrice!

Rondom de schuur staan veel mooie beelden, een plusje voor deze locatie.

Na het concert is het tijd voor een eenvoudige picknick!

We laten de georganiseerde festivallunch aan ons voorbijgaan.

En dan gaat het naar de kerk van Lissewege.

Ook hier beelden, veel beelden...

En een pesticidenvrije begraafplaats!

Het concert dat we hier bijwonen is 'De demon en de Maagd',

Luigi Rossi's Oratorio per la Settimana Santa.

Frank Agsteribbe heeft de muzikale leiding over cantoLX en het Ensemble de la Chapelle Saint-Marc.

Het zal allicht helemaal aan Kek liggen, maar halverwege is het 'voldoende': 

ze kan haar aandacht er niet meer bijhouden.

Misschien is het contrast met het levendige 'Scattered Rhyms' te groot, of anders mist Kek haar middagdutje.

's Avonds eten we in Bhavani op het Simon Stevinplein. 

We kunnen er goed mensen en koetsen kijken.

Het eten is er redelijk, maar ook redelijk duur.

De laatste dag proberen we naast een paar kandidaten van de wedstrijd, 

ook wat kunstwerken te zien van de Brugse triënnale.

We hebben geluk met het mooie ochtendlicht.

Het oudste cafeetje van Brugge is weer eens gesloten...

”De Poortersloge beschikt over een tuin die al decennia niet meer toegankelijk is voor het publiek”, zegt burgemeester Renaat Landuyt ergens in HLN.

Deze foto van Benny Proot dateert van voor de installatie.

Dat vinden wij zeker de moeite van een ommetje waard.

Blijkt dat er van de tuin, behalve de bijgesnoeide ceder, niets meer overblijft.

Een houten constructie voor de horeca bedekt nagenoeg alles...

We zitten er even in de ongemakkelijke tuinstoelen en vertrekken dan voor een laatste Fringe-concert naar het Concertgebouw.

En dan zit het er voor ons alweer op en het is weer mooi geweest!

Moet toch zwaar zijn om tien dagen alle concerten te volgen, 

zoals sommigen doen, met hun dik programmaboek in de hand -

2001: A Space Odyssey

Snor was er helemaal weg van, toen, in het begin van de jaren 70 in Gent

 - we zaten er pas samen op kot -

weg van

2001: A Space Odyssey van Stanley Kubrick.

We gingen kijken in Gent.

Het was ofwel in studio Skoop, het prille begin van deze cinema, 

ofwel in cinema Vooruit, het begin van het einde van díe cinema.

Later keken we zeker nog eens op TV.

Kek viel elke keer in slaap...

Vermoedelijk heeft Snor ook nog minstens één keer gekeken op een of andere langeafstandsvlucht.

Zijn laatste avond, het spreken erg bemoeilijkt door zijn ziekte, vertelde hij nog vol vuur over A Space Odyssey, en over HAL die wist dat hij werd uitgeschakeld, maar het begreep en het niet erg vond. 

Kek zat er naast, en begreep er weer niets van, van zijn fascinatie voor die film.

We wisten al helemaal niet dat het zijn laatste avond en bijna zijn laatste woorden zouden zijn.

En nu, in Brugge - waar wij logeren ter gelegenheid van het MA-festival - draaien ze in de Lumière, 50 jaar na de eerste editie, 2001: A Space Odyssey!

We gaan kijken, we kunnen niet anders -

We zitten helemaal alleen in zaal 4

en het is er warm.

Ruben en Kek blijven de hele tijd wakker, Zoé doet een paar dutjes.

Het is dan ook een erg lange en trage film en dat zijn we nú zeker niet meer gewoon...

 In 1968 moeten die beelden op groot scherm toch wel veel indruk gemaakt hebben. 

Zelfs gsm's waren er toen nog niet, laat staan flitsend internet 

en de film kwam nog net vóór 'de eerste man op de Maan'.

De wereld van de gigantische ruimteschepen zoals door Kubrick bedacht en in beeld gebracht en de speciale beeld- en geluidseffecten zijn zeker indrukwekkend.

Die man moet een waanzinnige fantasie gehad hebben.

Er zijn ook grappige momenten, en zelfs filosofische, maar

vermits Kek graag verklaringen hoort en oplossingen ziet aan het einde van een film, 

en die er helemaal niet komen, blijft ze met veel te veel vragen zitten.

Bijvoorbeeld: 

Wat is dat nu eigenlijk met die zwarte monoliet die doorheen de hele film op de meest onmogelijke plekken terugkeert?

Waarom wordt HAL eigenlijk kwaadaardig? 

Zelf wijt hij zijn falen aan 'een menselijke fout' en dat moet het ook wel zijn, uiteraard. 

Wat is de betekenis van die rare, Vaticaans aandoende kamer waarin Dave terechtkomt na zijn landing en waarom wordt hij herboren aan het einde van de film?

Misschien ligt het weer aan Kek, die teveel vragen stelt en zo de magie van de film verprutst?

Sowieso had ze beter moeten opletten vroeger, en die vragen aan Snor stellen!

In elk geval is er ondertussen ook een boek verschenen met allicht hele tractaten over het hoe en waarom van bepaalde scènes...

Misschien moet ze dat ooit eens lezen.

Uiteraard zitten we ook op dé woorden van HAL te wachten ...

Dat wachten heeft Kek echt wakker gehouden!

HAL wist inderdaad dat hij uitgeschakeld zou worden, en zei dat hij het begreep, maar hij zei ook verschillende keren met een klein stemmetje 'ik ben bang'.

Het is niet onwaarschijnlijk dat Snor zich met HAL identificeerde, gezien ook zijn functies een voor een uitgeschakeld werden door ALS.

En heel misschien was het van hem ook als troost voor ons bedoeld: 

dat hij het niet erg vond?

RIP Brugse Carmel

De internationale Carmel van Brugge houdt op te bestaan.

Hoe triestig is dat...

Niettegenstaande dat Kek haar tante, Sœur Marie-Baptiste, al een aantal jaar geleden gestorven is, kwam ze nog regelmatig in de Carmel. 

Na al die jaren van bezoeken -altijd met aansluitende goûter- concertjes met de kinderen, logeren, ... zijn de Brugse karmelietessen zowaar familie geworden.

De sluiting hangt al een tijdje in de lucht.

Te weinig vitale zusters, te groot klooster...

En dus worden de overlevers verspreid over andere Carmels in Vlaanderen, 

in rusthuizen gezet of terug naar Japan gestuurd...

Kek is aanwezig op de plechtige, heilige afsluitende eucharistieviering

Een heel leger priesters

In vol ornaat

Karmelietessen vanuit verschillende Carmels in Vlaanderen

Sympathisanten uit Brugge

Kek

Zalvende woorden van de bisschop

'Nederigheid is het mooiste wat er bestaat op aarde'

'Ge zult God vinden in een nieuwe familie'

'We moeten God dankbaar zijn voor de kansen die Hij geeft'

Makkelijk praten heeft hij, de minzaam zalvende bisschop ...

Voor hem verandert er niets en de verkoop van de Carmel zal vast een pak geld opleveren.

De site staat gelukkig als erfgoed gecatalogeerd.

We krijgen een receptie achteraf, en mogen in de binnentuin.

Kek zal de geuren, de bloemstukjes, de meubels, de 'goûters' en sommige Carmelse oplossingen missen...

Onnoemelijk triestig is het voor de zusters: tegelijk afscheid moeten nemen van je familie, je huis, je tuin, je vrienden uit het Brugse ommeland...

Een korte geschiedenis -

alhoewel - kort?

De Carmel was al in Kek haar leven voordat ze geboren was.

De naam Cecile dankt ze aan haar tante: grootvader moest terug een 'Cecileke' hebben.

Tante is op 25 maart ingetreden zoals dat heet, Kek op 9 april geboren.

Voor de verkiezingen mocht Marie Baptiste even naar Emelgem, 

en dat was een gelegenheid voor wat foto's.

(Op de foto van links naar recht: grootvader, vader, grootmoeder met Kek, moeder, soeur Marie Baptiste, tante Edith, bonmamma, nonkel Riki, tante Trees)

Als kind kwam Kek regelmatig in de Carmel, mee met de grootouders of de ouders.

Ook voor de plechtige heilige professie van Marie-Baptiste was Kek er bij.

Op de foto de tralies die de bezoekers moesten afscheiden van de nonnen. 

De Carmel was dan ook een slotklooster waar de regels - zeker tot een of ander concilie - zeer streng waren...

Tijdens de jaren aan de universiteit werd er door de nonnen gebeden voor goeie resultaten

Met de kinderen gingen we muziek maken voor alle zusters

De kleinkinderen gingen op bezoek, Lotte -het wondermeisje volgens tante nonne- nog in wording

Toen we de hotellerie ontdekten, gingen we er regelmatig logeren, meestal naar aanleiding van een of ander concert in Brugge.

En nu, nu is het dus afgelopen met de Carmel van Brugge...

Brugge zal nooit meer hetzelfde zijn.

We zijn er onze 'familie' en onze pied-à-terre kwijt.

Een goeie combi: Brugge en muziek

Sinds jaar en dag is Brugge voor Kek op een of andere manier met muziek verbonden.

Als we vroeger, pakweg 20 jaar geleden op bezoek gingen bij tante Nonne, dan was het met alle instrumenten mee om voor de hele Brugse Carmel een concertje te geven.

Nog maar vijf jaar geleden ontdekten we de MA-concerten én de mogelijkheid om in de hotellerie van de Carmel te overnachten.

En nu heeft Kek een weekend Monteverdi in het concertgebouw achter de rug.

Het is een goeie deal: concerten in Brugge en logeren in de Carmel!

En Monteverdi's muziek is geweldig, zowel de madrigalen door Anima eterna, als de integrale vespers door Collegium vocale.

Hier (ergens) krijg je een idee, voor zo lang dat nog online staat!

Overdag - de concerten zijn 's avonds - is er veel tijd om door herfstig Brugge te dwalen.

Vergeet 'de' reien en 'het' begijnhof en 'het' minnewater.

Er is overal water en er zijn overal godshuizen waar je kan genieten van rust en schoonheid, zonder hordes toeristen.

En er zijn nog veel straatjes waar het heerlijk uitgestorven is.

Kek snapt niet hoe normale mensen in Brugge 'overleven': je moet voortdurend op je hoede zijn voor al die toeristen.

Ze is ondertussen wel specialist in het herkennen van échte bruggelingen: handig als je bvb op zoek bent naar een doodgewone krantenwinkel.

Ze zijn vaak met de fiets, of laten een hondje uit...

Voor streetart moet je (voorlopig) niet in Brugge zijn! 

Kek kan het zich wel voorstellen dat die popperige huisjes echt niet mogen bespoten worden...

Alhoewel: er is dit jaar een projectje gestart: Lengendz.

Jamz heeft een eerste werk mogen maken, in de Hauwerstraat.

Ondertussen zou ook Strook, waarvan al werk te zien is in Oostende, bezig moeten zijn met zijn plankskes...

Natuurlijk is er veel ander moois te zien in Brugge, ondermeer deze koppen boven deuren en ramen van oude huisjes.

Er is een heel bijzonder tuintje in de Pottenmakersstraat.

Je kunt er zomaar binnengaan...

En als je je fiets lang niet gebruikt, krijg je dit...

Achter meters hoge muren gaan ook mooie tuinen schuil!

Die zijn niet altijd toegankelijk, maar het Sebrechtsparkje is dat wel.

In de 15de eeuw nog moestuin van de grauwe zusters, werd het begin 20ste eeuw eigendom van de Brugse chirurg Sebrechts.

Sinds 1980 is het in handen van de stad.

Kek ontdekt op de markt ook een heuse reisboekhandel!

Het is eigenlijk een, weliswaar apart, deel van boekhandel De Reyghere.

En ze gaat natuurlijk ook langs boekhandel de Raaklijn en naar de Oxfam winkel in de LeopoldIIlaan.

In de Brugse Oxfam staan de boeken per auteur en per thema gerangschikt! 

En ze hebben er veel!!!

Eten is een beetje een probleem in Brugge: restaurants genoeg, veel toeristenvallen ook, maar o zo weinig vegetarisch aanbod!

Nu de Lotus niet meer bestaat en er in De Bron nog enkel na reservatie kan geluncht worden, en dan alleen op weekdagen, zijn er bitter weinig vegetarische opties.

Kek had er zich nochtans op verheugd en stond al om 11:30 bij de Bron, maar helaas...

Alles was volgeboekt.

Na twee keer de Pain Quotidien, gaat Kek weer eens op pad naar Noon, maar dat is (weer) niet open...

's Avonds is het vegetarische kloosterkost in de Carmel!

Boven de Carmel van Brugge hangen donkere wolken.

Er zijn nog te weinig nonnen, en de meeste zijn oud of ziek. 

Het bisdom vindt de toestand onhoudbaar.

Kek vindt het heel droevig, maar hoort tijdens het ontbijt dat er een groep 'vrienden van de Carmel' bezig is om uit te zoeken hoe de nonnen toch kunnen blijven.

Als dat lukt, zal er nog vaak naar concerten in Brugge gegaan worden!

Maar het zou vooral super zijn voor de nonnen zelf, natuurlijk.